ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣ ಅಂದರೆ ಗೋಳು, ಬೇಸರ, ಜಂಜಾಟವಾ ಅಥವಾ…?

ಮೂವತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ದಕ್ಕುವ ಹೊತ್ತು
ಮೊಬೈಲ್ ಮೌನವಾದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಏಕಾಂತ

ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ಧೂಳು, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಮುಗಿಯದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್‌ಗಳ ಕಟಕಟೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಆ ನುಣುಪಾದ ಗಾಜಿನ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವುದೇ ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಬೆರಗು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಕಾಲದ ನಡಿಗೆ ಕೊಂಚ ನಿಧಾನವಾದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಕೈಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ನಮಗೇ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ತಪಾಸಣೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಟ್ರೇನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಾಚ್, ಜೇಬಿನ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸು, ಬೆಲ್ಟುಗಳ ಜತೆಗೆ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬಿಗುಮಾನಗಳನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚಿಡುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಲೇಬಲ್‌ಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ನಿಲ್ಲುವ ಅನಾಥನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಪಾಸ್ ಹಿಡಿದು ಗೇಟಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಉಳಿದ ನೆಲದ ಎಲ್ಲ ತಾಪಮಾನಗಳೂ ಕರಗುತ್ತವೆ. ಎದುರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಲೋಹದ ಹಕ್ಕಿ ಕೇವಲ ಊರುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹಳೆಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೆಲಕಾಲ ಮರೆಸುವುದಕ್ಕೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಮುಗ್ಧ ಆಶ್ರಯತಾಣದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಗ್ಲಾಸ್ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನುಣುಪಾಗಿ ಹರಿಯುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಅನುಭವ. ಹಾರುವುದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಮನುಷ್ಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ ಹಗುರಾಗಲು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ಪಾಠವಿದು.

ವಿಮಾನದ ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನು ದಾಟಿ, ಆ ತಂಪಾದ ಕೃತಕ ಸುಗಂಧದ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಎದೆಯಲ್ಲೊಂದು ನವಿರಾದ ನಡುಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ ಆ ಸಣ್ಣ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸೀಟ್‌ಬೆಲ್ಟನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂದು ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ, ಈ ಇಡೀ ಭೂಮಿಯ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ, ಅದರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಂದ ಕ್ಷಣಕಾಲ ರಜೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೌನ ಒಪ್ಪಂದವೇ ಸರಿ. ರನ್‌ವೇಯ ಮೇಲೆ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಮಾನ ಓಡುವಾಗ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಜಾರುವ ಮರಗಳು, ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬದುಕಿನ ಹಳೆಯ ಪುಟಗಳಂತೆ ಮಸುಕಾಗುತ್ತವೆ. ಚಕ್ರಗಳು ನೆಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಗಾಳಿಯ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಒಂದು ಅವ್ಯಕ್ತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾರವನ್ನು ಹಾರುವ ಮೋಡಗಳ ಮಡಿಲಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಎದುರಿಗೊಂದು ಪರದೆ, ಕಿವಿಗೊಂದು ಹಾಡು ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಕೈಬೀಸುವ ಅಪಾರ ಶೂನ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಆಕಾಶಯಾನವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಯಾಣವನ್ನಾಗಿ ಉಳಿಸದೆ, ನಮ್ಮದೇ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಸಿಕ್ಕ ಆಕಾಶದಷ್ಟೇ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಾವ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಐಸ್ ಲ್ಯಾಂಡಿನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಇತಿಹಾಸ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದೆ ಆ ಒಂದು ಸೊಳ್ಳೆ!

ಅನೇಕರಿಗೆ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣವೆಂದರೆ ಗೋಳು, ಬೇಸರ, ಜಂಜಾಟ. ಆದರೆ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣ ಸಾಕಷ್ಟು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ, ಅವಕಾಶಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲು ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ವಿಮಾನದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು 'ಕ್ಲಿಕ್' ಎಂದಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ತ ಅವಸರ, ಗೌಜು ಮತ್ತು ಹಳವಂಡಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಹೊರಗೇ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅನೇಕರಿಗೆ ಸೀಟುಬೆಲ್ಟಿನ ಬಂಧನ, ಸುರಕ್ಷತಾ ನಿಯಮಗಳ ಗೊಣಗಾಟ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಬೇಸರದ ಜಂಜಾಟವಾಗಿ ಕಂಡರೆ, ಅಂತರಂಗದ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ತಾಣ. ನೆಲ ಬಿಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು ಗಾಳಿಯ ತೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆ ನುಸುಳುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ನಮಗೂ ನಮಗಿದ್ದ ದೈನಂದಿನ ಜರೂರುಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಂದಕ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಯಾವ ಕೋಣೆಯೂ ಕೊಡಲಾರದ ಪರಮ ಏಕಾಂತವೊಂದು ಆ ಸಣ್ಣ ಆಸನದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಮಡಿಲ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕಿರಿದಾದ ಜಾಗವೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಧ್ಯಯನ ಕೋಣೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯಲ್ಲೂ ನಾನಾ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಮುಕ್ತಾವಕಾಶ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ. ಆಕಾಶದ ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಯಾವ ಲೌಕಿಕ ಕಾನೂನುಗಳೂ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಲಾರವು. ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಂತಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಹರಡುವ ಆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ನಾದವಿರುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಎಂಜಿನ್ನಿನ ಆ ಸತತ ಝೇಂಕಾರವೂ ಕ್ರಮೇಣ ಕಿವಿಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಹಿತವೆನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವೂ—ಹಳೆಯ ಫೊಟೋಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಿರುವಿ ನೋಡುವುದಾಗಲಿ, ನಾಳಿನ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಾಶದ ಕತ್ತಲನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುವುದಾಗಲಿ—ಮನಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರೂರುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದಿನದ ಅಲೆದಾಟದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ನಮ್ಮದೇ ಛಾಯೆಯನ್ನು ನಾವಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೂಕವಾದಾಗ ಸಿಗುವ ನಿರಾಳತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಸಂದೇಶದ ಕಾಟವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಎರಗುವ ರಿಂಗ್‌ಟೋನ್‌ನ ಕರೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ 'ಅನ್‌ರೀಚೆಬಲ್'. ಈ ಕಡಿದುಹೋದ ಸಂಪರ್ಕವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬೆಸೆಯುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸೇತುವೆ. ಬ್ಯಾಗಿನ ಆಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬಿದ್ದು ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪುಟಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಜೀವ ತಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅಥವಾ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ಎಷ್ಟೋ ಕಾಲದಿಂದ ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೆನಪೊಂದು, ಅಮ್ಮನ ಕೈತುತ್ತಿನ ರುಚಿಯಂತೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಘಮಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಿಟಕಿಯ ಪುಟ್ಟ ಗಾಜಿನಾಚೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟರೆ, ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳ ಗಿಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟಗಳು ನಮ್ಮ ಕಾಲಬುಡದಲ್ಲೇ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆಕಾಶದ ಆ ನೀಲಿ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ಅಲೆಮಾರಿ ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ತೇಲುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೆಳಗೆ ಉಳಿದುಬಂದ ಮನೆ, ಕಚೇರಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಹಪಾಹಪಿ ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟು ಪುಟ್ಟದಾಗಿ, ಎಷ್ಟು ಗೌಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ! ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಬರೆಯದೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಡೈರಿಯ ಹಾಳೆಗಳು, ಮನಸಿನ ಒಳಗೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಬರವಣಿಗೆಯ ತುಡಿತಗಳು ಇಲ್ಲೇ ನವಿರಾಗಿ ಗರಿಗೆದರುತ್ತವೆ. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಹತ್ತಿ ಮೋಡಗಳ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತು, ಕೈ ತಾನಾಗಿಯೇ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ಕಿನತ್ತ ಜಾರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಮೌನವೂ ಒಂದು ಇಂಪು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಪರಿಚಿತನ ನಿದ್ದೆಯ ತೂಕಡಿಕೆ, ಎಲ್ಲೋ ಮಗುವೊಂದು ತಾಯಿಯ ಹೆಗಲೊರಗಿ ನಗುವ ಮುಗ್ಧತೆ, ಗಗನಸಖಿ ನಗುತ್ತ ತಂದುಕೊಡುವ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯ ಆವಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಚಲಿಸುವ ಆ ಆಕಾಶದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಲಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದ, ಯಾರೂ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಗಂಟು ಹೇರದ ಇಂಥ ನಿರುಮ್ಮಳ ವಾತಾವರಣ ಬೇರೆಲ್ಲಿ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಆ ಬಿಸಿ ಕಪ್ ಕಾಫಿಯ ರುಚಿಗೂ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಾಫಿಗೂ ನಡುವೆ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ.

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವಾಗ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಬೇಕು. ಆಫೀಸಿನ ಮೇಲ್ ಬಂದೀತೆಂಬ ದಿಗಿಲು, ಮನೆಮಂದಿಯ ಅಸಮಾಧಾನದ ನೋಟ, ಕೆಲಸ ಬಾಕಿಯಿರುವ ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಮೋಡಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಾರಾಟದಲ್ಲಿ ನೆಟ್‌ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತರೆ ಆ ಯಾವ ದೋಷಭಾವವೂ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚಿಮ್ಮುವಾಗ, ಇಯರ್‌ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಹರಿಯುವಾಗ ನಾವು ಆ ಕಥೆಯೊಳಗೇ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಈ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಬಾಸ್‌ಗಳ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಲೀ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಟಕಟೆಯಾಗಲೀ ತಲುಪಲಾರವು. ಹಾರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಲಹರಣವಲ್ಲ. ಅದು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅಕ್ಕರೆಯ ಬಿಡುವು.

ವಿಮಾನವೆಂದರೆ ಯೋಚನೆಗಳ ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಆಕಾಶ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ. ಯಾವುದೇ ಫೋನ್ ಕರೆಗಳಿಲ್ಲದ, ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ಜಾಲದ ಸದ್ದುಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದ ಈ ನಿರ್ವಾತದಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ನ ರೂಪುರೇಷೆ ಇರಬಹುದು, ಕಾಗದದ ಮೂಲೆಗೆ ಮೂಡುವ ಪುಟ್ಟ ಚಿತ್ರ ಅಥವಾ ಗೀಚು ಇರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಫೊಟೋಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಕೊಲಾಜ್ ಇರಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ತೇಲುವ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಜೀವ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸಿಗದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಮೂಲೆಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಣುಕಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಶಾಂತ ಗುಹೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಹಾರುವ ವಿಮಾನಗಳೇ ಆಧುನಿಕ ಹಿಮಾಲಯದ ಗುಹೆಗಳು. ಟೇಕಾಫ್ ಆದ ನಂತರ ಗಗನಸಖಿಯರಿಗೆ 'ತೊಂದರೆ ಬೇಡ' ಎಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ತಲೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು, ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿ. ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಶಾಂತ ಸಂಗೀತವೋ ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಘೋಷವೋ ನಿಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಇಳಿಯಲಿ. ಗಾಳಿಯ ತೇಲುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಮಾಡುವ ಧ್ಯಾನ ಮನಸಿನ ಎಲ್ಲ ಗಂಟುಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿ ಹಗುರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಹಾರವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಏಕಾಂತದ ಹದ ಬೇಕು. ಏರ್‌ಪೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟದ ಹುರಿದ ಚಿಕನ್ ತುಂಡೋ ಅಥವಾ ಟ್ಯೂನಾ ಸ್ಯಾಂಡ್‌ವಿಚ್ಚೋ ಜತೆಯಲ್ಲಿರಲಿ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ಮುಗಿಸುವ ತಿಂಡಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ತುತ್ತನ್ನೂ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಅಗಿದು ನುಂಗಬಹುದು. ಮುಂದಿನ ಮೀಟಿಂಗಿನ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೇ, ಮೊಬೈಲ್ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿನ್ನುವ ಆ ಸುಖವೇ ಬೇರೆ. ಆ ಸಣ್ಣ ತುತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ರುಚಿಗಳು ಹಸಿವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಂಟಿತನವನ್ನೂ ಒಂದು ಹಬ್ಬವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಆದಷ್ಟು ತಂಪಾಗಿ ಮತ್ತು ತೇವಾಂಶದಿಂದ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ವಿಮಾನದ ಆ ಕೃತಕ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಗಾಳಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೀರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಚಹಾ, ಕಾಫಿಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಬರೀ ನೀರನ್ನು ಆಗಾಗ ಗುಟುಕರಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ವಿಮಾನವು ಆಕಾಶದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣದ ಒತ್ತಡ ಬದಲಾಗಿ ಕಿವಿಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು. ಆಗ ಆಕಳಿಸುವುದೋ, ಎಂಜಲು ನುಂಗುವುದೋ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಾಕೊಲೆಟ್ ಜಗಿಯುವುದೋ ಮಾಡಿದರೆ ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಪಿಸುಮಾತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ದೇಹವು ಬದಲಾದ ಗಾಳಿಯ ತೂಕಕ್ಕೆ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ದಕ್ಕಿದರೆ ಅದು ಆಕಾಶ ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ವರವೆಂದೇ ಭಾವಿಸಬೇಕು. ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಹತ್ತಿಯ ರಾಶಿಯಂತೆ ತೇಲುವ ಮೋಡಗಳು, ಆ ಮೋಡಗಳ ಸಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಬಿಂದುಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ ನದಿಗಳು, ಹೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಮನೆಗಳು. ಅಲ್ಲಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರ, ನಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟು, ನಾವು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಎಷ್ಟು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ! ಮನುಷ್ಯ ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮೇಲೆ ನಿಂತಾಗ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದುದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಮೋಡಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಿಸುವಾಗ ಹರಡುವ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಮೌನ ಧ್ಯಾನ.

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಮೇಲೆ, ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತವಾದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನ ಅಪರಿಚಿತನೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಆತ ನಿದ್ದೆಯ ತೂಕಡಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗೆ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕುತೂಹಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರಿ. ಒಂದುವೇಳೆ ಆತನೂ ಒಂಟಿತನ ಕಳೆಯಲು ಮಾತು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಿತವಾದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆ ಆರಂಭಿಸಿ. ಅಪರಿಚಿತರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಯಾವುದೋ ಊರಿನ ನೆನಪನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಆಕಾಶಯಾನದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಅಡ್ಡದಾರಿ. ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣವಿದ್ದರೆ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಜಡವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸೀಟಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಪಾದಗಳನ್ನು ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಾಲ್ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಚಲಿಸಿ, ರಕ್ತಸಂಚಾರ ಸರಾಗವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸೀಟ್‌ಬೆಲ್ಟ್ ಚಿಹ್ನೆ ಆಫ್ ಆದಾಗ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಬನ್ನಿ. ಶರೀರವನ್ನು ಮರಗಟ್ಟಲು ಬಿಡದೇ ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವುದು ಮುಖ್ಯ. ದೇಹದ ನರನಾಡಿಗಳು ಚಲನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಮನಸು ಕೂಡ ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ, ಹಗುರವಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹಾರಾಟವಿದ್ದರೆ ವಿಮಾನದ ಒಳಗಿನ ಬೆಳಕು ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ಎಂಜಿನ್ನಿನ ಏಕತಾನತೆಯ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ನಿದ್ದೆಯ ಗುಂಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ 'ಐ ಮಾಸ್ಕ್' ಏರಿಸಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಮೆತ್ತನೆಯ ದಿಂಬು ಆನಿಸಿ, ಸೀಟನ್ನು ಕೊಂಚವೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿಸಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಅನುಭವ. ನಿಮ್ಮ ಸೀಟನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ದೂಡುವ ಮುನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೆ ಅದರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಸಮ್ಮತಿ ಕೇಳುವುದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೆರೆಯಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಠ ನಾಗರೀಕತೆ. ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದುರಾಗುವ 'ಟರ್ಬುಲೆನ್ಸ್' ಅಥವಾ ಗಾಳಿಯ ಏರುಪೇರಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನ ಕೊಂಚ ಅಲುಗಾಡಿದಾಗ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಢವಢವ ಶುರುವಾಗುವುದು ಸಹಜವೇ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಲ್ಲು-ಗುಂಡಿಗಳಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲೂ ಅಗೋಚರ ಗಾಳಿಯ ಉಬ್ಬು-ತಗ್ಗುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸೂಚನೆ ಪಾಲಿಸಿ ಸೀಟ್‌ಬೆಲ್ಟ್ ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ತೇಲುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದೇ ಬದುಕಿನ ನಿಯಮ. ಅಂಜಿಕೆಯನ್ನು ನುಂಗಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎದುರಿಸುವುದೇ ಪಕ್ವತೆಯ ಲಕ್ಷಣ.

ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ ಜತೆಗಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಅಳು ಅಥವಾ ಹಟಕ್ಕೆ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕಿವಿನೋವಿನಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅಪರಿಚಿತ ವಾತಾವರಣದ ಭಯದಿಂದಲೋ ಆ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಅಳುತ್ತಿರಬಹುದು. ಅವರ ಅಸಹಾಯಕ ತಾಯಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ. ಕಷ್ಟದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಆ ಒಂದು ಕಿರುನಗೆ, ಇಡೀ ವಿಮಾನದ ಉದ್ವಿಗ್ನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ತಿಳಿಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಹಾರಾಟದ ಶಿಸ್ತು ಕೇವಲ ನಿಯಮಗಳ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಕರುಣೆಯ ವಿಸ್ತಾರವೂ ಹೌದು. ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪೈಲಟ್‌ನ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ ಸ್ಪೀಕರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಆ ಸಣ್ಣ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಿಯದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಗಂಟು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತವೆ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಡುವು ಕೊಡದ ಬದುಕು, ಇಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಎದುರುಬದುರು ಕೂರಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಓಡಿದ ಬಿಸಿಲು, ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತುಹೋದ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಗಳು, ಯಾವತ್ತೋ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ದೂರವಾದ ಗೆಳೆಯನ ಮುಖ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮೋಡಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತವೆ. ಈ ಹಾರಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಊರುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹಳೆಯ ಕಾಲವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಮಾನದ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ನಡುವಿನ ಆ ಸಂಧಿಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಮಂಜು ಕವಿದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ವಿಮಾನ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕೊನೆಯ ಕಿರಣವೊಂದು ರೆಕ್ಕೆಗಳ ತುದಿಯನ್ನು ಹೊನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಲದ ಈ ಎರಡು ಮುಖಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ನೋಡುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಪಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಾಂತ್ವನ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಮೌನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಬ್ಯಾಗಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಡೈರಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಗೀಚುವುದಕ್ಕೂ ಈ ಆಕಾಶಯಾನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಸ್ತವಾದ ಹೊತ್ತು. ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದಾಗ ಬರೆಯಲು ಪದಗಳೇ ಸಿಗದೆ ಮೊಂಡುತನ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಪೆನ್ನು, ಇಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ತೇಲುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕು, ಯಾವ ಊರಿನ ಹಳೆಯ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಕಚೇರಿಯ ನಾಳಿನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗಿರುವವರ ಮನಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಅರಳುತ್ತವೆ. ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಇರಬೇಕು.

ವಿಮಾನದ ಸಣ್ಣ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ ಆ ನಕ್ಷೆಯ ಚುಕ್ಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆವು, ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ರೇಖೆಯಾಗಿ ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ನಕ್ಷೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಮನಸು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬದುಕು ವಿಮಾನದಂತೆ ನಿಗದಿತ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಹಾರಾಟ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಗಮ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎದೆತುಂಬ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಮತೋಲನದ ಕಸರತ್ತು. ಆ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಅವಸರವೆಲ್ಲ ಇಳಿದುಹೋದ ಮುಖವೊಂದು ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಗದದ ಟವೆಲ್‌ನಿಂದ ಕೈ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಚಿಕ್ಕ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸರಿಸಿ ಹೊರಬರುವಾಗ, ಈ ಸಣ್ಣ ಜಾಗದಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎರಡೂ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹಾರುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ದಣಿವು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳ ಪ್ಲೇಲಿಸ್ಟ್ ತೆರೆಯಿರಿ. ಎಸ್.ಪಿ. ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಅವರ ಮಂದ್ರ ಧ್ವನಿಯೋ ಅಥವಾ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಕೊಳಲಿನ ನಾದವೋ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಿಮಾನದ ಎಂಜಿನ್ನಿನ ಕರ್ಕಶ ಸದ್ದು ಕೂಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ತಂಬೂರಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಗಡಿಗಳಿಲ್ಲ, ಜಾತಿಗಳಿಲ್ಲ, ದೇಶಗಳಿಲ್ಲ. ಅದು ಮೋಡಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಆರ್ದ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆ ಸ್ವರಗಳ ಬೆನ್ನೇರಿ ತೇಲುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಯಾವ ವಿಮಾನದ ದುಬಾರಿ ಟಿಕೆಟ್ಟೂ ಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದು.

ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಆಪ್ತವಾದ ಕುತೂಹಲ. ಯಾರೋ ತಲೆಬಗ್ಗಿಸಿ ಗಂಭೀರ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನಾರೋ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ಉಗುರಿನಿಂದ ತಿರುವುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖದ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದೊಂದು ಕತೆಯಿರುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೂ ಊರಿನ ನೆನಪುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಯಾರೋ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಬಹುದು, ಯಾರೋ ತಾಯಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು, ಇನ್ಯಾರೋ ಹೊಸ ನೌಕರಿಯ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಹಾರುತ್ತಿರಬಹುದು. ಈ ಎಲ್ಲ ಆಸೆ-ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವ ಈ ವಿಮಾನವೇ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಕಾದಂಬರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ವಿಮಾನವು ಇಳಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮೇಘಮಾಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಕೆಳಗೆ ಧುಮುಕುವಾಗ, ನಮ್ಮೊಳಗೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಹುರುಪು ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಈ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯೇ ಏಕಾಂತವಾಗಿ ಕಳೆಯಲು ಸಿಕ್ಕ ಅಪರೂಪದ ವರ. ನೆಲಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಮುನ್ನ ನಮ್ಮ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಆತುರಗಳನ್ನು ಕೊಂಚ ತಡೆಹಿಡಿದು, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಈ ಹಾರಾಟದ ಅಂತಿಮ ಸಾರ್ಥಕತೆ. ನೆಲದಿಂದ ಎದ್ದ ಮನುಷ್ಯ, ಮತ್ತೆ ನೆಲವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಾಗ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿನಮ್ರನಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರಬೇಕು.

ಹೀಗಾಗಿ, ಗಗನದ ಈ ಪಯಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮೈಲುಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಲ್ಲ. ಅದು ಮನಸಿನೊಳಗಿನ ಗೋಜಲುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ರಮ್ಯ ಬಿಡುವು. ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಮೂವತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ತೀರಾ ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ನಗಣ್ಯವಾಗಿ ತೋರುತ್ತವೆ. ಈ 'ಅನ್‌ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ಡ್' ತಾಣ ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಆಕಾಶದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನಷ್ಟೇ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಗದ್ದಲಗಳಿಂದ ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದು, ಬದುಕನ್ನು ನವಿರಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ನಮಗೆ ಕರುಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಗೆ ವಿಮಾನದ ಚಕ್ರಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ರನ್‌ವೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಇಳಿಯುವಾಗ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವೇ ನಡೆಸಿ ಮುಗಿಸಿದ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಪ್ರವಾಸ ಮುಕ್ತಾಯ ಕಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಊರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಊರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ ವಾಹನವಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅವಸರಗಳನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ನಾವು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಕೆಲ ಗಂಟೆಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ದಕ್ಕಿದ ಅಪರೂಪದ ಗೂಡು. ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಒಂದು ಸುಸ್ತಿನ ಜಂಜಾಟವೆಂದು ನೋಡುವ ಬದಲು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಈ 'ಅನ್‌ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ಡ್' ಏಕಾಂತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಾಂತ ಕವಿತೆಯೊಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅರಳುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಚಕ್ರಗಳು ರನ್‌ವೇಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ವೇಗ ತಗ್ಗಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಿಂತಾಗ, ಜನರೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಲು ಅವಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ನಡುವೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಆವರಿಸಿದ ಆ ಅಪರೂಪದ ಮೌನ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತದ ಝರಿ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಇಂಗಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನವೆಂಬ ಈ ಲೋಹದ ಹಕ್ಕಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇವಲ ಬೇರೊಂದು ಊರಿನ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳ, ನೆನಪುಗಳ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಮಗೇ ಹೊಸಬರನ್ನಾಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.