ಪ್ರಮತಿಯ ಮಗನಾದ ರುರು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಅರಣ್ಯದ ಆಶ್ರಮಗಳ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು. ಅಲ್ಲಿ ಜೀವನವು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎತ್ತರದ ಮರಗಳು, ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗಾನವು ಅವನ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಅರಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಯುವ ರಾಜಕುಮಾರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ರುರುವು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಮುನಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದನು. ಕಾಡುಗಳ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಯಾಣವೂ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ಇಂಥ ಒಂದು ಪ್ರಯಾಣವು ಅವನ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವಂಥ ಪ್ರೇಮದತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಬ್ರಹ್ಮಕಪಾಲ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಿದ ಈಶ್ವರ

ಹರಿಯುವ ನದಿ ಮತ್ತು ಹೂಬಿಡುವ ಮರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದ ಮುನಿ ಸ್ಥೂಲಕೇಶರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ರುರುವು ಪ್ರಮದ್ವರೆ ಎಂಬ ಯುವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ಅವಳು ಅದ್ಭುತ ಸೌಂದರ್ಯ, ಸೌಮ್ಯ ನಡವಳಿಕೆ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮುನಿಯ ಸಾಕು ಮಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಮದ್ವರೆ ದೇವಕನ್ಯೆ ಮೇನಕೆ ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವ ವಿಶ್ವಾವಸುವಿಗೆ ಜನಿಸಿದವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದರು. ನಂತರ ಮುನಿಗಳು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಗಳಂತೆ ಸಾಕಿದ್ದರು. ರುರು ಮತ್ತು ಪ್ರಮದ್ವರೆ ಆಶ್ರಮದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳ ಮಂತ್ರಘೋಷಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ನಡುವಿನ ಒಲವು ಕ್ರಮೇಣ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಅರಳಿತು. ಇವರ ಕುಟುಂಬದವರು ಈ ಮದುವೆಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅವರ ವಿವಾಹದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.

ಮದುವೆಗೂ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಒಂದು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯೂ ನಡೆಯಿತು. ನೆರೆಯ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಸಂದರ್ಶಕರು ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರವಾದ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ರುರು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಮದುವೆಯ ನಂತರ ತನಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಮದ್ವರೆಳಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಸಂತೋಷದ ಜೀವನವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಪರಿಚಿತ ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಸಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಯಾಣವೂ ಈಗ ಅವರ ಒಟ್ಟಿಗಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಭಸ್ಮಾಸುರನಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟ ಸೀತಿ ಬೆಟ್ಟ

ಆದರೆ, ವಿಧಿ ಕ್ರೂರ ತಿರುವೊಂದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಪ್ರಮದ್ವರೆ ಆಶ್ರಮದ ಸುತ್ತಲಿನ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ವಿಷಪೂರಿತ ಹಾವೊಂದು ಕಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷವು ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತು. ಆಕೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಳು.

ಈ ಸುದ್ದಿಯು ರುರುಗೆ ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವನ ಜಗತ್ತೇ ಬುಡಮೇಲಾದಂತಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದ ಕಾಡುಗಳು ಈಗ ಮೂಕ ಮತ್ತು ಜೀವವಿಲ್ಲದಂತೆ ತೋರಿದವು. ಅವಳ ಮರಣವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಅವನು ನದಿತೀರಗಳು, ಒಂಟಿ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ದುಃಖದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಮಾಡದ ಎರಡು ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಇಂಥ ದುರದೃಷ್ಟವೇಕೆ ಬಂದೊದಗಿತು ಎಂದು ತನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇವತೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಅವನ ದುಃಖವು ಅರಣ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು.

ಆಗ ದೇವದೂತನೊಬ್ಬನು ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಟವಾದನು. ಪ್ರಮದ್ವರೆಯ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಮುಗಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎಂದನು. ರುರು ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಭಾಗವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ನೀಡಿದರೆ, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬದುಕಬಲ್ಲಳು. ರುರು ಕೂಡಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಅವನ ಜೀವನದ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಇಬ್ಬರು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚಲಾಯಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಪ್ರಮದ್ವರೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದಳು. ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮ ನಡೆಯಿತು. ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾಡುಗಳು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಮತ್ತು ನಗುವಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು. ಆದರೂ, ಹಾವಿನ ಕಡಿತದ ನೋವಿನ ನೆನಪು ರುರುವಿನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಮದುವೆಯ ನಂತರ, ರುರು ತನಗೆ ಅಪಾರ ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥನಾದನು. ಅವನು ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ, ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಕೋಲನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದನು. ತನಗೆ ಎದುರಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಾವನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಕೋಪಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಗುಪ್ತಕಾಶಿ ವಿಶ್ವನಾಥ ದೇಗುಲ ಶಿವ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ

ಒಂದು ದಿನ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರುರು ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ಸರ್ಪವೊಂದನ್ನು ಕಂಡನು. ಅದನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ತನ್ನ ಕೋಲನ್ನು ಎತ್ತಿದಾಗ, ಆ ಸರ್ಪವು ಶಾಂತವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿತು. ಅವನು ದಿಢೀರನೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ತಾನು ಹಾನಿಕಾರಕವಲ್ಲದ ಹಾವು ಎಂದು ವಿವರಿಸಿತು. ತಾನು ಸರ್ಪದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಂತೆ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನಾಗಿದ್ದ ಮುನಿಯಾಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿತು. ಎಲ್ಲ ಹಾವುಗಳು ವಿಷವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ದ್ವೇಷದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆ ಸರ್ಪವು ರುರುವಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿತು.

ಆ ಮಾತುಗಳು ರುರುವಿನ ಮನಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವು. ದುಃಖವು ತನ್ನ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಬದಲು ಸೇಡಿನ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ತನ್ನ ಕೋಲನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, ಅವನು ಸರ್ಪದ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಿ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದನು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಮುನಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಶಾಪವು ವಿಮೋಚನೆಗೊಂಡಿತು.

ರುರು, ಪ್ರಮದ್ವರೆಯ ಬಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಪತಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿಯೂ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಅವನು ಕೈಗೊಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಯಾಣವೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಿದ್ದನು. ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ದುಃಖದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದ್ದನು. ಕೊನೆಗೆ ಕ್ಷಮೆಯೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದನು.