ದೋಹಾ ವಿಮಾನ ಅಂಗಳದ ಮಾಯಾವೃಕ್ಷ: ಕೃತಕತೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಆರ್ದ್ರತೆ

ಅಲೆಮಾರಿಗಳ ತಂಗುದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಹಸಿರು ಮುಂಜಾವು

ಟ್ರಾನ್ಸಿಟ್ ಏಕಾಂತ ಮತ್ತು ಹರಡಿಕೊಂಡ ಅರಣ್ಯ

ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರುವ ಲೋಹದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ತಂಗುದಾಣವೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಕಾಯುವಿಕೆಯ, ದೇಶ-ಕಾಲಗಳ ಗಡಿ ಮರೆತು ಕೂರುವ ಜೀವಗಳ ಅಜ್ಞಾತ ನಡುಗಡ್ಡೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕತ್ತಲನ್ನು ಸೀಳಿ, ಕೆಂಪು ರಕ್ತದಂಥ ಉರಿಯುವ ಮರಳಿನ ಕಡಲನ್ನು ದಾಟಿ ಕತಾರ್ ನ ದೋಹಾದ ಹಮದ್ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹೊಸ್ತಿಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ, ಹೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಮುಂಜಾವು ಮೈಮೇಲೆ ಹರಿದುಬಂದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ದಣಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಈ ನೆಲದ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದೇಶವನ್ನು, ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ನೆರಳನ್ನೂ ವಿಮಾನದ ಸೀಟಿನಲ್ಲೇ ಮರೆತುಬಂದವನಂತೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳೂ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಥರದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಕರ್ತವ್ಯನಿರತ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ನಯವಾದ ನಗು, ಡ್ಯೂಟಿ ಫ್ರೀ ಅಂಗಡಿಗಳ ದುಬಾರಿ ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯಗಳ ಘಾಟು, ಗಾಲಿ ಉರುಳುವ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್‌ಗಳ ಗರಗರ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಗೇಟುಗಳ ಧಾವಂತ. ಆದರೆ ದೋಹಾದ ಈ ವಿಶಾಲ ತಾಣದ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಸಿಗುವ ಅನುಭವ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಹೊಳಪುಳ್ಳ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವ ದೀಪಗಳು ಕೇವಲ ಐಷಾರಾಮಿತನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಾರುವುದಿಲ್ಲ. ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ನಿದ್ರಾಹೀನ ಮನುಷ್ಯರ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾಗದ, ಜೇಬಿಗೂ ಹೊರೆಯಾಗದ ಐದು ದೇಶಗಳು

ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಯಾಣದ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟದ ಗಳಿಗೆಯೆಂದರೆ ಅದು ‘ಟ್ರಾನ್ಸಿಟ್’ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಂತರ ಕಾಯುವಿಕೆ. ಹಿಂದಿನ ಊರು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ, ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣವಿನ್ನೂ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೃತಕ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಗಾಳಿಯ ಶುಷ್ಕತೆಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೋಹಾದ ಟರ್ಮಿನಲ್‌ನ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದುರಾಗುವ ಆ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ‘ದಿ ಆರ್ಚರ್ಡ್’ – ಮರುಭೂಮಿಯ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕೈಚಳಕದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ಒಂದು ಕೃತಕ, ಆದರೆ ಹಸಿರಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುವ ಮಹಾವನ. ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯವೇ ಎಂದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸಬಹುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್, ಉಕ್ಕು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ನಿಯಾನ್ ಫಲಕಗಳಷ್ಟೇ ದಟ್ಟವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ವಿಶಾಲವಾದ ಗಾಜಿನ ಚಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ, ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿರುವ ನೂರಾರು ಬಗೆಯ ಮರಗಿಡಗಳ ಸಾಲು ನಮ್ಮೆದುರು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೊರಗೆ ನಲವತ್ತೈದು ಡಿಗ್ರಿ ಸೆಲ್ಸಿಯಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಅರಬ್ ಮರಳಿನ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೋ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮುಂಜಾನೆಯ ಶೀತಲ ತಂಪು ಮೈಮುಟ್ಟಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದೆರಡು ಹೂಕುಂಡಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಅಲಂಕಾರವಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಇಡೀ ಅರಣ್ಯವನ್ನೇ ಕೃತಕ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿರುವ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಮಾಯಾಲೋಕ.

ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ, ಆಕಾಶವೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಜ್ಯಾಮಿತೀಯ ಜಾಲರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಗಾಜಿನ ಗುಮ್ಮಟದಿಂದ ಸೋಸಿ ಬರುವ ಬೆಳಕು, ಕೆಳಗಿರುವ ತಾಳೆ, ಫಿಕಸ್ ಮತ್ತು ಜರೀಗಿಡಗಳ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾರ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಒಳಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ವಿಸ್ಮಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಉಕ್ಕಿನ ಕಂಬಗಳ ಸಾಲುಗಳು ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ಕಾಂಡಗಳಂತೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಲೋಹದ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಂಡಿವೆ. ಆ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿದು ನಡೆದರೆ, ಮೊದಲು ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ಸುವಾಸನೆ. ವಿಮಾನದ ಹಳೆಯ ಕಾರ್ಪೆಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ವಾಸನೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡ ಮೂಗಿಗೆ, ಹಠಾತ್ತನೆ ಒದ್ದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳ ನವಿರಾದ ಪರಿಮಳ ತಾಕಿದಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಏನೋ ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಜಿನುಗಿ ಹರಿಯುವ ಪುಟ್ಟ ನೀರಿನ ಧಾರೆ, ಕೃತಕ ಬಂಡೆಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ ಜುಳುಜುಳು ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ನಾದ ಕೇವಲ ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಲೋಹದ ಹಕ್ಕಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬಸವಳಿದ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಎದೆಯ ಬಡಿತವನ್ನೇ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುವ ಮಂತ್ರದಂತಿರುತ್ತದೆ.

ನೀರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೈಚಾಚಿದರೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜಲಬಿಂದುಗಳು ಮುಖವನ್ನು ತೇವಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹತ್ತಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದ ಮರುಭೂಮಿಯ ಕಡುಬಿಸಿಲಿನ ನೆನಪನ್ನೇ ಈ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಅಳಿಸಿಹಾಕುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಮಾನ ಕಟ್ಟಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನ ಆಯಾಸ ತಣಿಯಲು ನೆಲದ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಹರಿಯುವ ನೀರಿನ ಸದ್ದೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಕೃತಕ ಜಲಪಾತ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಗಿಡಮರಗಳ ಕಥೆಯೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ. ಇವು ಈ ಮರುಭೂಮಿಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವಲ್ಲ. ಮಲೇಷ್ಯಾ, ಸಿಂಗಾಪುರ, ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ದಟ್ಟ ಮಳೆಕಾಡುಗಳಿಂದ ಹಡಗುಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ತರಲಾದ ವಲಸಿಗ ಜೀವಿಗಳು. ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು, ಈ ಅರಬ್ಬಿ ನೆಲದ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಗಾಜಿನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ದುಡಿಯಲು ಹೊರಟ ಮನುಷ್ಯರ ಮುಖಗಳೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಬೇರೂರಲಾಗದ ಹಸಿರು, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನಿಂತಿದೆ.

ಆ ಹಸಿರಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಾಗಿರುವ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿನ ನಾನಾ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮನುಷ್ಯರು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಹಿಡಿದು ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೇರಳದ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯ ಗಲ್ಫ್ ಕಾರ್ಮಿಕನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಊರಿನ ಅಂಗಳದ ತೆಂಗಿನ ಮರದ ನೆನಪಿರಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಸೂಟು ಧರಿಸಿ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಯೂರೋಪಿನ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬ, ಮೇಲ್ಬಾಗದ ಎಲೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಜಾರುವ ನೀರಿನ ಹನಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಭಾಷೆಗಳಿಲ್ಲದ, ಪರಿಚಯಗಳಿಲ್ಲದ ಈ ಜೀವಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಮರದ ನೆರಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಸೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಕಾಡಿನ ನಡು ನಡುವೆ ಸಾಗುವ ಮರದ ಕಾಲುದಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವುದು ಒಂದು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಅನುಭವ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಶಬ್ದ, ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಚಾವಣಿ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರದ ಆರ್ಕಿಡ್ ಹೂವುಗಳು. ಈ ಗಿಡಗಳು ಕೃತಕ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅದೆಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ಕೃತಕವೆಂದು ಕರೆಯುವುದೇ ಒಂದು ಅಪಚಾರವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣು, ನೀರು ಮತ್ತು ಜೀವದ್ರವ್ಯ ನಿಜವಾಗಿರುವಾಗ, ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಗಳು ಕೇವಲ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಮೇಲಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಹಾದುಹೋಗುವ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಮೊನೋರೈಲು ರೈಲುಗಾಡಿ, ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ತೇಲಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನೋಡಲು ಯಾವುದೋ ಭವಿಷ್ಯದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯ ದೃಶ್ಯದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅತಿಮುಂದುವರಿದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಈ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೆರಡೂ ಕರಗಿ, ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯವಷ್ಟೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ. ಯಾವ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ತೇವಾಂಶ ಬೇಕು, ಗಾಳಿಯ ಉಷ್ಣತೆ ಎಷ್ಟಿರಬೇಕು, ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆ ಎಷ್ಟು ಬೀಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ನಿಯಂತ್ರಣದ ನಡುವೆಯೂ ಒಂದು ಎಲೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವಾಗ, ಅದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಆದೇಶವನ್ನು ಮೀರಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಜೈವಿಕ ಹಂಬಲದಿಂದ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಕೃತಕತೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೂ ಜೀವ ತನ್ನ ಹಟವನ್ನು, ತನ್ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಲಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯ.

ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೃಹತ್ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಟೆಡ್ಡಿ ಬೇರ್ (ಲ್ಯಾಂಪ್ ಬೇರ್) ಗೊಂಬೆ ಜನರ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಆಧುನಿಕ ಪಾಪ್-ಕಲೆಯ, ಗ್ರಾಹಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಫೋಟೋಗಳಿಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ‘ಆರ್ಚರ್ಡ್’ ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವ ತಾಣ. ಆ ಗೊಂಬೆಯ ಎದುರು ನಿಂತು ನಗುವ ಮನುಷ್ಯ, ಈ ಹಸಿರಿನ ನಡುವೆ ಬಂದಾಗ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮೌನಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗದ್ದಲದ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅವನ ಮುಖ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನ ಒಳಗಿನ ಧ್ವನಿಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಹೊರಗಿನ ಟರ್ಮಿನಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮೊಳಗುವ ಅನೌನ್ಸ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ, ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿ ತಮ್ಮ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬದಲಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹರಿವಿನ ಜುಳುಜುಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಮಿಸುಕಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾಡಿದು. ಆದರೂ ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡಿನಂತೆ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಈ ಹಸಿರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಚೆಂದ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಗೇಮ್‌ಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಎಲೆಯ ಆಕಾರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತೆ ಮಿನುಗುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಎಳೆತನದ ನಡುವೆ ಯಾವ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ನೇರ ಸಂಭಾಷಣೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಈ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ, ದೀಪಗಳ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗೆ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಳಗಿನ ಗುಮ್ಮಟದ ಬೆಳಕೂ ನವಿರಾದ ಹೊಂಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಆ ಇಡೀ ಕಾಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಿಗೂಢವಾಗಿ, ಆಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಾನು ಯಾವುದೋ ಅಪರಿಚಿತ ಅರಬ್ ದೇಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತೇಲಿಬರುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸಗಾರರ ನಡೆದಾಟವೂ ಅಷ್ಟೇ ಗೌಪ್ಯ. ನಡುರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಂದು ಗಿಡಗಳ ಬೇರಿಗೆ ನೀರುಣಿಸುವ, ಒಣಗಿದ ಒಂದೆರಡು ಎಲೆಗಳನ್ನು ನಯವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆಯುವ ಮಾಲಿಗಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಥದೋ ಶ್ರದ್ಧೆ. ಅವರು ಆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಮಮತೆಯಿದೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅಪರಿಚಿತರು ಹಾದುಹೋಗುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಈ ಮೌನ ಜೀವಿಗಳು ಮರಗಳ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಮರುಭೂಮಿಗೆ ಜೀವತುಂಬುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರ್ಥವಾಹಕರಿಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ‘ಓಯಸಿಸ್’ ಅಥವಾ ಮರುಭೂಮಿಯ ಚಿಲುಮೆಗಳು ಜೀವದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವಂತೆ. ದೋಹಾದ ಈ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕೃತಕ ಅರಣ್ಯವೂ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದ ಬೃಹತ್ ಓಯಸಿಸ್ ಇದ್ದಂತೆ. ಒಂಟೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಲೋಹದ ವಿಮಾನಗಳನ್ನೇರಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸುತ್ತುವ ಇಂದಿನ ಅಲೆಮಾರಿಗಳಿಗೆ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಹೈಟೆಕ್ ಚಿಲುಮೆಯಿದು.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೆಂಚಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ವೃದ್ಧೆಯೊಬ್ಬರು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಜೀನ್ಸ್ ಧರಿಸಿದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಗಿಡದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೆಲ್ಫಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇಬ್ಬರ ಅಗತ್ಯಗಳೂ ಬೇರೆ, ದಾರಿಗಳೂ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆ ಮರದ ನೆರಳು ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಲೆಕ್ಕ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೃತಕವಾಗಿರಲಿ, ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿರಲಿ, ತನ್ನ ನೆರಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣಗಳು ಉರುಳುತ್ತವೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲಾರಾಂ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಕೈಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳು ಮುಂದಿನ ವಿಮಾನದ ಕರೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಹಸಿರು ಮಂಪರಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಹೊರಬರಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು ಬ್ಯಾಗು ಏರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಟಿಕೆಟ್ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ಆ ಕೃತಕ ಬೆಳಕಿನ, ಲೋಹದ ಹಾದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾಡಿನ ಗಡಿಯಿಂದ ಆಚೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಮತ್ತೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಮೈಮೇಲೆ ಎರಚುತ್ತದೆ. ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಗೇಟಿನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವಾಗ, ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಬೃಹತ್ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆ ಗಾಜಿನ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕೃತಕವಾಗಿಯೇ ಇರಲಿ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಕಳೆಯಲು, ಮರೆತುಹೋದ ತನ್ನ ಮೂಲ ನೆಲೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂಥದೊಂದು ಹಸಿರು ನಾಟಕವಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು, ರನ್‌ವೇಯಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವಾಗ ಕೆಳಗೆ ದೋಹಾ ನಗರದ ದೀಪಗಳು ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹರಡಿದ ಮುತ್ತುಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆ ಹೊಳೆಯುವ ರತ್ನಗಳ ನಡುವೆ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಗಾಜಿನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರಾರು ಎಲೆಗಳು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕಾಯುವಿಕೆಯ ದಣಿವನ್ನೇ ಹಸಿರಾಗಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿರುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹಾರಿದರೂ, ಅವನ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಾಡು ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ಮರುಭೂಮಿಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಯಾವ ಅಬ್ಬರವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನೆನಪಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿಮಾನವೇರಿ ಕುಳಿತ ಮೇಲೂ ಮನಸು ಮಾತ್ರ ಆ ಹಸಿರಿನ ನಡುಗಡ್ಡೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನ ಅಪರಿಚಿತ ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಶ್ವಾಸೋಚ್ಛ್ವಾಸದ ಲಯಕ್ಕೂ, ಆ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿನ ಹನಿಯ ಸದ್ದಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಒಂದು ಅಂತರಂಗದ ನಂಟಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಪುಟ್ಟ ದುಂಡು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಕೃತಕ ಕಾಡಿನ ನವಿರಾದ ಎಲೆಗಳ ಹಸಿರು ಮಿಂಚು ಹಾಗೇ ತೇಲುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವೂ ಮನುಷ್ಯನ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಭ್ರಮಾಲೋಕ. ಆದರೆ ದೋಹಾದ ಈ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆ ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ನೆಲೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೂರಾರು ಭಾಷೆಗಳ, ಧರ್ಮಗಳ, ಬಣ್ಣಗಳ ಜನ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆ ಮರಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲ ಕೃತಕ ಗುರುತುಗಳೂ ಕಳಚಿಬೀಳುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ದಣಿದ ಜೀವಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡುವ ಮೂಕ ಮರಗಳ ಮಮತೆಯಷ್ಟೇ.

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಮಾನಗಳೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಗಿನ್ನೂ ನಡುರಾತ್ರಿ, ಟೋಕಿಯೋದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಬೆಳಗಿನ ಧಾವಂತ, ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ನಸುಕಿನ ತಂಪು. ಆದರೆ ಈ ಗಾಜಿನ ಗುಮ್ಮಟದ ಕೆಳಗೆ ಯಾವ ಕಾಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಲ ಮೌನವಿದೆ. ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಗಾಳಿಯ ಲಯಬದ್ಧ ಝೇಂಕಾರದ ನಡುವೆ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ವಾಚಿನ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಕಾಲವನ್ನು ಮರೆತು ಆ ಮರಗಳ ಹಸಿರನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿರುವ ಒಂದೊಂದು ಮರವೂ ತನ್ನ ತಾಯ್ನೆಲದಿಂದ ಕಿತ್ತುಬಂದ ವಲಸಿಗ. ಸುಮಾತ್ರಾದ ಮಳೆಕಾಡಿನಿಂದಲೋ, ಬ್ರೆಜಿಲ್‌ನ ಕಣಿವೆಯಿಂದಲೋ ತಂದು ನೆಟ್ಟ ಆ ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳು, ಈ ಕೃತಕ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬೇರೂರಿದವು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಬೆರಗಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಬದುಕಿನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ, ಕನಸುಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಊರನ್ನು, ಅಂಗಳದ ಬೇವಿನ ಮರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಮರುಭೂಮಿಯ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಂದು ಬದುಕಲು ಕಲಿಯುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಅವನ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯೂ ಈ ಮರಗಳಂತೆಯೇ ಇರಬೇಕು.

ಕಾಡಿನ ಕೆಳಗಿನ ನೀರಿನ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಕೃತಕ ನೈದಿಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಡೆಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಮಂದ ಬೆಳಕು, ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೆ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿವೆ. ಮುಂದಿನ ವಿಮಾನ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಕನೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಫ್ಲೈಟ್ ತಪ್ಪಿಹೋಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ನೂರಾರು ತಳಮಳಗಳು ಆ ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಾಗ ತಾನಾಗಿಯೇ ತಿಳಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆಯನ್ನಂತೂ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೊಂಚ ದೂರದಲ್ಲೇ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್‌ಗಳ ಹೊಳೆಯುವ ಅಂಗಡಿಗಳಿವೆ. ಚಿನ್ನ, ವಜ್ರ, ವಾಚುಗಳು ಗಾಜಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಥಳಕು- ಬಳಕಿನ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಬರುವ ಜನ, ಕೊನೆಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದು ಮಾತ್ರ ಈ ಮರದ ರೆಂಬೆಗಳ ಕೆಳಗೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಹಣ, ಅಂತಸ್ತು, ವೈಭವ ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟೇ ಮೆರೆದರೂ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವುದು ಒಂದು ಹಸಿರು ಎಲೆಯ ಮೇಲಿನ ನೀರಿನ ಹನಿಯೇ ಹೊರತು, ವಜ್ರದ ಹೊಳಪಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಈ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ನಗ್ನವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಟರ್ಮಿನಲ್‌ನ ಆಚೆಗಿನ ರನ್‌ವೇಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ವಿಮಾನಗಳು ನೆಲಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ನೆಗೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಮಾನವೂ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳನ್ನು, ವಿರಹಗಳನ್ನು, ಭೇಟಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಮಧ್ಯಂತರ ನಿಲ್ದಾಣದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಉಸಿರಾಡಿ, ಆ ಕಾಡಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಿಲ್ದಾಣವೆಂಬುದು ನದಿಗಳು ಬಂದು ಕೂಡಿ ಮತ್ತೆ ಕವಲೊಡೆದು ಹರಿಯುವ ಸಂಗಮದಂತೆ. ಮರುಭೂಮಿಯ ಬಿಸಿಲಿನ ನಡುವೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಈ ಕೃತಕ ನಂದನವನ, ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯನ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಚಮತ್ಕಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಜೀವಜಾಲಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಮೂಕ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೂ ಹೌದು. ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಅತಿರೇಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಕಂಗಾಲಾಗುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಕೃತಕ ಕಾಡು ಬಂದು ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು, ‘ಹೆದರಬೇಡ, ನೀನು ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹೋದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಯಲು ನಾನಿನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಂತಿದೆ.

ವಿಮಾನದ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮೋಡಗಳನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ಮರಗಳ ಹಸಿರು ನೆರಳು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಚಾಚಿಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶದ ಆ ನೀಲಿ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತಾನು ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ದೋಹಾದ ಆ ಗಾಜಿನ ಚಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು, ಕಾಲದ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಕರಗಿಹೋದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಗಡಿಯಾರದ ಆಚೆಗಿನ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಆ ಕೃತಕ ಕಾಡಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಾಗುವ ಕನ್ವೇಯರ್ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾಲುಸಾಲಾಗಿ ಜಾರುವ ಲಗೇಜುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದೊಂದು ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್‌ನೊಳಗೂ ಒಂದು ಊರಿನ ಧೂಳು, ಮನೆಯವರ ಪ್ರೀತಿಯ ತಿಂಡಿ, ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಪರಿಮಳ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಕನಸುಗಳು ಅಡಗಿರುತ್ತವೆ. ಆ ನಿರ್ಜೀವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಲೋಹದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳುವಾಗ, ಅವುಗಳ ಒಡೆಯರು ಮಾತ್ರ ಆ ಮರಗಳ ಹಸಿರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಟರ್ಮಿನಲ್‌ನ ಆಚೆಗಿನ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಯಾಚೆ ಅರಬ್ಬಿ ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪುನೀರು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಮರಳು ಮಲಗಿವೆ. ಆ ಮರಳುಗಾಡಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಛಲ ಎಂಥದ್ದು ಎಂಬ ಬೆರಗು ಮೂಡದೇ ಇರದು. ಎಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯೂ ಚಿಗುರಲಾರದೋ, ಅಂಥ ಬರಡು ನೆಲದ ನಡುವೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಂತ ಹಸಿರನ್ನು ತಂದು ಕೂರಿಸಿದ ಆ ಕೈಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹಂಬಲವಾದರೂ ಎಂಥದ್ದು? ಅದು ಕೇವಲ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಬಂಜರುತನವನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆದರಿ, ತನಗಾಗಿ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಹಸಿರು ಕವಚ. ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಡಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಚಿಕ್ಕ ಕೀಟಗಳಂತೆ ಆ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಧಾವಂತ, ಅವರ ಬ್ಯಾಗುಗಳ ತೂಕ, ಅವರ ಫೋನ್‌ಗಳ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು- ಎಲ್ಲವೂ ಆ ದೈತ್ಯ ಮರಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಮುಂದೆ ತೀರಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಿಸರ್ಗ ಕೃತಕವೇ ಇರಲಿ, ಅದರ ಆಕಾರ ದೊಡ್ಡದಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸಣ್ಣದಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆ ಮೇಲ್ನೋಟದ ದೃಶ್ಯವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯ ನೆರಳು ಗಾಜಿನ ಚಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಇದು ಕಾಡೋ ಅಥವಾ ಕಾಡಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ಬಲೆಯೋ ಎಂದು. ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಇರಬೇಕು. ತಾನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಈ ಹೈಟೆಕ್ ನಗರಗಳು, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು, ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೋಣೆಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಬದುಕು ಎಂದು ನಂಬಿ, ತನ್ನದೇ ಕೃತಕ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಹಾಯಾಗಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿಬಿಡುವ ಮುಗ್ಧತೆ ಅವನದ್ದು. ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರಯಾಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಊರಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಊರಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಸಾಗಿಸುವುದಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನವನ್ನು, ಕಳೆದುಹೋದ ಆರ್ದ್ರತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿ. ದೋಹಾದ ಆ ಮರುಭೂಮಿಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಕೃತಕ ಅರಣ್ಯದ ಒಂದು ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಉಸಿರೆಳೆದ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ನೂರಾರು ಮೈಲಿಗಳ ಹಾರಾಟದ ದಣಿವನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಸಿ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ವಿಸ್ಮಯ.

* ಟರ್ಮಿನಲ್ ವಿಸ್ತೀರ್ಣ (ವಿಸ್ತರಣೆಯ ನಂತರ): ಸುಮಾರು 7,25,000 ಚದರ ಮೀಟರ್‌ಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಒಂದೇ ಬೃಹತ್ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ಟರ್ಮಿನಲ್ ಸಂಕೀರ್ಣ.

* 'ದಿ ಆರ್ಚರ್ಡ್' ಕೃತಕ ಅರಣ್ಯದ ವಿಸ್ತೀರ್ಣ: ಟರ್ಮಿನಲ್ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು 6,000 ಚದರ ಮೀಟರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವ ಒಳಾಂಗಣ ಉದ್ಯಾನವನ.

* ಸಸ್ಯ ಸಂಪತ್ತು: ಆರ್ಚರ್ಡ್ ಒಳಗೆ ಬೆಳೆಸಲಾಗಿರುವ 300ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೃಹತ್ ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತದಿಂದ ತರಲಾದ 25,000ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಗಿಡ-ಸಸ್ಯಗಳು.

* ಒಳಾಂಗಣ ಜಲಧಾರೆ: ಆರ್ಚರ್ಡ್ ಉದ್ಯಾನವನದ ಕೇಂದ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು 575 ಚದರ ಮೀಟರ್ ವಿಸ್ತೀರ್ಣದ ಕೃತಕ ನೀರಿನ ಕೊಳ ಹಾಗೂ ಜಲಧಾರೆ.

* ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ನಿರ್ವಹಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ: ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ 5.8 ರಿಂದ 6 ಕೋಟಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ.

* ರನ್‌ವೇ ಉದ್ದ: ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ಉದ್ದದ ವಾಣಿಜ್ಯ ರನ್‌ವೇಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆನಿಸಿರುವ ಪಶ್ಚಿಮ ರನ್‌ವೇ 4,850 ಮೀಟರ್ ಉದ್ದ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಎರಡನೆಯ ರನ್‌ವೇ 4,250 ಮೀಟರ್ ಉದ್ದವಿದೆ.

* ಏರ್‌ಬಸ್ A380 ನಿರ್ವಹಣಾ ಸೌಲಭ್ಯ: ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ವಿಮಾನವಾದ ಏರ್‌ಬಸ್ A380 ಸೇರಿದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ವಿಮಾನಗಳಿಗಾಗಿ 41 ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಗೇಟ್‌ಗಳು (ನೇರ ಏರೋಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಸಂಪರ್ಕ) ಲಭ್ಯ.

* ವಿಮಾನಗಳ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ವೇಗ: ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಡ್ಯುಯಲ್ ರನ್‌ವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಗಂಟೆಗೆ 100ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಮಾನಗಳ ಹಾರಾಟ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ.

* ಲಗೇಜ್ ನಿರ್ವಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ: ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಗಂಟೆಗೆ 19,500 ಬ್ಯಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ದಕ್ಷತೆ.

* ಪ್ರಸಿದ್ಧ 'ಲ್ಯಾಂಪ್ ಬೇರ್' ಕಲಾಕೃತಿ: ಟರ್ಮಿನಲ್ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಿಸ್ ಕಲಾವಿದ ಉರ್ಸ್ ಫಿಶರ್ ವಿನ್ಯಾಸದ ದೈತ್ಯ ಹಳದಿ ಟೆಡ್ಡಿ ಬೇರ್ ಪ್ರತಿಮೆಯು 7 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರ ಹಾಗೂ ಸುಮಾರು 18-20 ಟನ್ ತೂಕ ಹೊಂದಿದೆ.

* ಖರೀದಿ ಮತ್ತು ಊಟೋಪಹಾರದ ವಿಸ್ತೀರ್ಣ: ಡ್ಯೂಟಿ-ಫ್ರೀ ಮಳಿಗೆಗಳು, ಐಷಾರಾಮಿ ಬೂಟಿಕ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಾದ ಒಟ್ಟು ವಿಸ್ತೀರ್ಣ 40,000 ಚದರ ಮೀಟರ್‌ಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು.

* ಒಟ್ಟು ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಗೇಟ್‌ಗಳು: ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸುಲಭ ಸಂಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಿಲ್ದಾಣದಾದ್ಯಂತ ಹಂಚಲಾಗಿರುವ ಒಟ್ಟು 140ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಗೇಟ್‌ಗಳು (ಏರೋಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಮತ್ತು ಬಸ್ ಗೇಟ್‌ಗಳು ಸೇರಿ).

* ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಹೊಟೇಲ್ ಮತ್ತು ರೂಮ್‌ಗಳು: ದೀರ್ಘ ಟ್ರಾನ್ಸಿಟ್ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗಾಗಿ ಟರ್ಮಿನಲ್ ಒಳಗೇ ಇರುವ ಓರಿಕ್ಸ್ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಹೊಟೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ 100 ಸುಸಜ್ಜಿತ ಕೊಠಡಿಗಳು ಲಭ್ಯ.

* ಒಳಾಂಗಣ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್: ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಫಿಟ್‌ನೆಸ್ ಕೇಂದ್ರದ ಭಾಗವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ತಾಪಮಾನ ನಿಯಂತ್ರಿತ 25 ಮೀಟರ್ ಉದ್ದದ ಒಳಾಂಗಣ ಈಜುಕೊಳ.

* ಒಟ್ಟು ನಿಲ್ದಾಣದ ಭೂವಿಸ್ತೀರ್ಣ: ಸಮುದ್ರದ ಭಾಗವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಒಟ್ಟು ಸುಮಾರು 22 ಚದರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಬೃಹತ್ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲೆ ಎತ್ತಿದೆ.