ಹಾಯಾದ ಈ ಸಂಜೆ ಆನಂದ ತುಂಬಿರಲು…..

-ಸೈಯದ್ ರಿಯಾಜ್

ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಗದ್ದಲ, ಟ್ರಾಫಿಕ್‌ನ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ವೇಗವನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಒಗೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಹಿತವಾದ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಹಗುರ ಲಗೇಜು, ತೆರೆದ ಮನಸು ಮತ್ತು ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆ-ʼಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಊಟಿಗೆʼ ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಈ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಸೋಲೋ ಬೈಕ್ ರೈಡ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರವಾಸವಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನದೇ ಜತೆಗಿನ ಆಳವಾದ ಮಾತುಕತೆ. ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ ಸುತ್ತಲು ಸಪ್ತ ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸ

ಬೆಂಗಳೂರು–ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗದ ಪರಿಚಿತ ರಸ್ತೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀಲಗಿರಿ ಘಟ್ಟಗಳತ್ತ ಸಾಗಿದವು. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರ ಅನುಭವ ಶುರುವಾದದ್ದು ಬಂಡೀಪುರ ಹುಲಿ ಸಂರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ. ಇಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮನಸೂ ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾರಿತು. ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯ, ಎತ್ತರದ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸೂಚನಾ ಫಲಕಗಳು—ʼನಿಲ್ಲಬೇಡಿʼ, ʼಹಾರ್ನ್ ಬಳಸದಿರಿʼ—ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದವು. ನೋ–ಸ್ಟಾಪ್ ಝೋನ್‌ನೊಳಗೆ ಸಾಗುವಾಗ ಸುತ್ತಲಿನ ಮೌನವೇ ಹೆಚ್ಚು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅರಣ್ಯದ ಒಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ಏನಾದರೂ ಕಾಣಬಹುದೇ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಎರಡೂ ಇತ್ತು. ಕೆಲ ದೂರ ಸಾಗಿದ ಮೇಲೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವ ಜಿಂಕೆಗಳ ಚಲನೆ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಕಾಡುಮೇಯುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದವು. ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದವೂ, ಎಚ್ಚರವೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತ್ತು. ಬೈಕ್‌ನ ವೇಗ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿತ್ತು, ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಯಾದ ಆ ಸಂಜೆ

ಅರಣ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿ ಹೊರಬಂದಾಗ, ನೀಲಗಿರಿಯ ತಿರುವು ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಂಜಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವು. ಆ ಸಂಜೆ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೂ ಕಾಣುವ ಚಹಾ ತೋಟಗಳು, ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಯೂಕಲಿಪ್ಟಸ್ ಮರಗಳ ಸುಗಂಧ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ ಬದಲಾಗುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಸ್ಕೇಪ್ ಫೊಟೋಗಳಾಗಿ ಉಳಿದವು. ಊಟಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಶಾಂತ ವಾತಾವರಣ ಮನಸನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತು. ಊಟಿ ಲೇಕ್‌ನ ಬಳಿ ನಡೆದ ನಿಧಾನ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಅದ್ಭುತ ಫ್ರೇಮ್‌ಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಬೋಟಾನಿಕಲ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂಗಳು ದೃಶ್ಯ ವೈಭವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ, ದೊಡ್ಡಬೆಟ್ಟ ಪೀಕ್‌ನ ಮೇಲಿಂದ ಕಾಣುವ ವಿಶಾಲ ನೋಟಗಳು ಉಸಿರನ್ನೇ ತಡೆಯುವಂತಿದ್ದವು.

ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಸೆರೆ

ಪಟ್ಟಣದ ಹೊರಗೆ ಸಾಗಿ ಪೈಕರಾ ಜಲಪಾತ, ಪೈಕರಾ ಲೇಕ್ ಮತ್ತು ಶಾಂತವಾದ ಎಮರಾಲ್ಡ್ ಲೇಕ್‌ಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಈ ಪ್ರವಾಸದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷಣಗಳಾಗಿ ಉಳಿದವು. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನೇ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಮಯವೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಸೆರೆಹಿಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಸ್ಕೇಪ್‌ ಫೊಟೋವೂ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಥೆ ಹೇಳುವಂತಿತ್ತು.ಇನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವ ಅನುಭವ ಒಂದು ಧ್ಯಾನದಂತಿತ್ತು. ಎಂಜಿನ್‌ನ ಸದ್ದು ಒಂದು ಲಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು; ತಂಪಾದ ಪರ್ವತ ಗಾಳಿ ದೇಹದ ದಣಿವನ್ನು ಕರಗಿಸಿತು. ಬಂಡೀಪುರದ ಮೌನದಿಂದ ಊಟಿಯ ಶಾಂತಿಯವರೆಗೂ ಈ ಪ್ರಯಾಣ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಳೆದುಹಾಕಿತು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಊಟಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ನನ್ನ ಜತೆಗಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಫೊಟೋಗಳಲ್ಲ.ಅದು ಮನಸಿನ ರೀ ಬರ್ತ್. ಬೆಂಗಳೂರುದಿಂದ ಊಟಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಈ ಸೋಲೋ ಬೈಕ್ ರೈಡ್ ನನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ—ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸಮತೋಲನದತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು.