ಪ್ಯಾರಿಸಿನ ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’: ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆಯ ಅಸಲಿ ಜನ್ಮಸ್ಥಳ

ಮೊನ್ನೆ ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕುಮಾರಕೃಪಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರಸಂತೆ’ಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಲೋಕವನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ. ಸಾವಿರಾರು ಚಿತ್ರಕಲೆಗಳು, ಅವರ ಕಲಾಸೃಷ್ಟಿಗಳು, ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್‌ಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಕಲಾವಿದರು, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲಾಸಕ್ತರು...ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಅಮೋಘ ಅನುಭವ. ಆದರೆ, ಈ ಇಡೀ ಸಂಭ್ರಮದ ಅಸಲಿ ಜನ್ಮಸ್ಥಳ ಇರೋದು ಇಲ್ಲಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ‘ಮಾಂಟ್ ಮಾರ್ಟರ್’ ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ, ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ (Place du Tertre) ಎಂಬ ಒಂದು ಚೌಕವಿದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಚೌಕವಲ್ಲ, ಅದು ಇತಿಹಾಸದ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳ ಹಾದಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಲುಗಲ್ಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪಿಕಾಸೊನಂಥ ದಿಗ್ಗಜರು ತಲೆ ಕೆದರಿಕೊಂಡು, ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ನಯಾಪೈಸೆಗೂ ಗತಿಯಿಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಹರಿದ ಜೇಬಿನೊಂದಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ನಡೆಯುವಾಗ, ಆ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಗಾಳಿ ನಮ್ಮ ಕುಮಾರಕೃಪಾ ರಸ್ತೆಗೂ ಬಂದು ಬಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ಗೂ, ‘ಚಿತ್ರಸಂತೆ’ಗೂ ಅಂಥ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ!

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ನವ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ : ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೆಳೆಯುವ ಕಲೆ

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ಅಂದರೆ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಅದು ಕಲೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೇತುವೆ. ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಗರವು ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಕಲಾವಿದರು, ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದು ‘ಮಾಂಟ್ ಮಾರ್ಟರ್’ ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ. ಅಂದು ಅದು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಗರದ ಹೊರವಲಯದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಅಗ್ಗವಾಗಿತ್ತು, ಜೀವನ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಫೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಗ್ಗದ ವೈನ್ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಕಲಾವಿದರ ಒಡನಾಟ ಇವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಒಂದಾದ ಕಲಾವಿದರ ಗುಂಪು ಈ ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ಎಂಬ ಚೌಕವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಾಗ, ಈ ಚೌಕದ ತುಂಬ ಬಣ್ಣ-ಕುಂಚ ಹಿಡಿದ ಕಲಾವಿದರು ಬದುಕಿನ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಚೌಕದ ಕಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಗಲ್ಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಮೈ ನವಿರೇಳುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಕಲೆಯ ಪಿತಾಮಹ ಪ್ಯಾಬ್ಲೋ ಪಿಕಾಸೊ, ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಲೋಕದ ಸಾಲ್ವಡಾರ್ ಡಾಲಿ, ಬೆಳಕಿನ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕ್ಲೌಡ್ ಮೋನೆಟ್ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ವಿನ್ಸೆಂಟ್ ವಾನ್ ಗಾಗ್... ಮುಂತಾದ ಅತಿರಥ-ಮಹಾರಥರು ಇಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದವರೇ. ಅಂದು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಹರಿದ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಕುಂಚಗಳಿದ್ದವು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮ ಕಲಾಸಿರಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಛಲವಿತ್ತು. ಇವರು ಕುಳಿತು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದು ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯೂ ಬಣ್ಣದ ಘಮಲನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂಥರಾ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವತ್ತಿನ ಆ ಹಸಿವು, ಆ ಹತಾಶೆ ಮತ್ತು ಆ ಹಠವೇ ಇವತ್ತು ಈ ಜಾಗವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ‘ಕಲಾ ಕಾಶಿ’ಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.

ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು, ಚಿತ್ರಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುಖ ನೋಡಿ ಸ್ಕೆಚ್ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರವಾನಗಿ ಬೇಕು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಪೈಕಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ಇಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಜಾಗವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಅದು ಮಂದಿರವಿದ್ದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಫೆಗಳ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ‘ಪೋರ್ಟ್ರೇಟ್’ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿರುವ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿ, ಅದೇ ನಶೆ! ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸವಲ್ಲ, ಅದು ಇಂದಿಗೂ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಕಲಾ ಕೇಂದ್ರ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮುನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು ಪರವಾನಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ 'ಇಸೆಲ್' (ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಚೌಕಟ್ಟು) ಹಿಡಿದು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಎನ್ನುವುದು ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಅದು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಡೆಯುವ ಈ ಬಣ್ಣದ ಜಾತ್ರೆ, ಆ ದೂರದ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಕಲಾವಿದರ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ. ನೀವು ಚಿತ್ರಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಖರೀದಿಸಿದಾಗ, ನೆನಪಿಡಿ, ನೀವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ಮನೆಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆ ಹಳೆಯ ಗಲ್ಲಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಣ್ಣಿನವರೆಗೆ ಹರಿದು ಬಂದ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ತುಣುಕನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ನೀವು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಗರದ ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿದ್ದೀರಿ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸುವ ಫ್ರೆಂಚ್ ಹರಟೆ ಮತ್ತು ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುವ ಘಮಘಮಿಸುವ ಕಾಫಿ ಹಾಗೂ ವೈನ್‌ನ ವಾಸನೆ. ಈ ಚೌಕದ ಪರಿಸರ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಥರದ ‘ಆರ್ಟಿಸ್ಟಿಕ್ ಕಿಕ್’ ಇದೆ. ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯ ಅಸಲಿ ಮಜಾ ಇರೋದು ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಫೆಗಳಲ್ಲಿ. ಚೌಕದ ಸುತ್ತಲೂ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗಳು, ಅವುಗಳ ಹೊರಗಡೆ ಹಾಕಿರುವ ಕೆಂಪು-ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಕೊಡೆಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಜನರನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನರಂಜನೆ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿಗ ತನ್ನ ಪೋರ್ಟ್ರೇಟ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಲಾವಿದನ ಮುಂದೆ ಕದಲದೇ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗಟಗಟ ವೈನ್ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಬ್ಯೂಟಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅತ್ತ ಕಡೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬೀದಿ ಕಲಾವಿದನೊಬ್ಬ ಅಕಾರ್ಡಿಯನ್ ನುಡಿಸುತ್ತಾ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮಗೀತೆಯೊಂದನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್, ಆ ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಪರಿಸರ—ನಂಬಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಒಬ್ಬ ಕವಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ, ಕಲಾವಿದನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಕಲಾರಾಧಕನಾಗುತ್ತಾನೆ!

ಈ ಸುಂದರ ಪರಿಸರದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕತ್ತಲೆಯ ಇತಿಹಾಸವೂ ಇದೆ. ಇದೇ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಾನ್ ಗಾಗ್ ಮತ್ತು ಪಿಕಾಸೊ ರೀತಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಲಾವಿದರು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದ್ದರು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸೂರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇದೇ ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅವರು ಜಗತ್ತು ಬೆರಗಾಗುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದರು. ಇವತ್ತಿಗೂ ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಆ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದರ ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ಧೇನಿಸಬಹುದು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈ ಜಾಗವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಮಾಯಾಲೋಕ! ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ‘ಸ್ಯಾಕ್ರೆ-ಕರ್’ ಬೆಸಿಲಿಕಾದ ಬಿಳಿ ಗೋಪುರಗಳು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗ ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚುವ ಹಳದಿ ದೀಪಗಳು ಕಲಾಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು ಒಂದೇ—ಹಣವಿರಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಬದುಕನ್ನು ರಂಗುರಂಗಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಬಣ್ಣಗಳಿಗೂ ಜೀವ ಇರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದು ನಿಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆಯೇ ಗೊತ್ತಾಗೋದು!

‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಸಂಗವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರವೇ ಹಾಗಿದೆ... ಅದೊಂದು ಬಣ್ಣಗಳ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ಸಂತೆ. ಆ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಟೋಪಿ ಧರಿಸಿದ, ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆಸಿದ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೊಳಪಿರುವ ಕಲಾವಿದನೊಬ್ಬ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ವಿನಯದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ - ‘ಸರ್‌, ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಸ್ಕೆಚ್ ಮಾಡಲಾ?’

ಆ ಕ್ಷಣ ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕಾಂತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಹಸಿವು. ನೀವು ಒಪ್ಪಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಮರದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ, ಜಗತ್ತೇ ನಿಶ್ಚಲವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ತುಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ನೋಟವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಚರ್ಮದ ಮೇಲಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮನದಾಳದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳು ನೀವು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನ 'ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್' ಆಗಿರುತ್ತೀರಿ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಚಾರ್ಕೋಲ್ ತುಂಡು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನು ಸುಮ್ಮನೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸಣ್ಣ ಸುಕ್ಕುಗಳು, ಜೀವನದ ಅನುಭವವನ್ನು ಸಾರುವ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿನ ಹೊಳಪು ಮತ್ತು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ನಿಮ್ಮ ತುಟಿಯಂಚಿನ ನಗು—ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಡಿಜಿಟಲ್ ಫಿಲ್ಟರ್‌ಗಳಿಲ್ಲ, ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಕೃತಕ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಭೆ ಮಾತ್ರ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಿತವಾದ ಶಾಕ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗಲೂ ಕಾಣದ ನಿಮ್ಮ ಅಸಲಿ ರೂಪ ಆ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳಿ ರೇಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲಾವಿದ ಬಣ್ಣಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಿಡುವುದು ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತು - ಮೂವತ್ತು ಯುರೋ ಮೌಲ್ಯದ ಕಾಗದದ ತುಣುಕನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆ ಹಳೆಯ ಗಲ್ಲಿಯ ಗಾಳಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಅಮರ ನೆನಪನ್ನು. ನೀವು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಡೆದರೂ, ಆ ಸ್ಕೆಚ್ ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದರ ಮೇಲಿರುವ ಗೆರೆಗಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ‘ಕಲೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ನೋಡುವುದಲ್ಲ, ಅದು ಅನುಭವಿಸುವುದು’ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಒಡನಾಟ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ಯ ಅಸಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಇರುವುದೇ ಈ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ 'ಚಾರ್ಕೋಲ್' ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ.

‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಕುಂಚ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಲೋಕದ ಸದಸ್ಯನಾಗುವುದು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಆ ಚೌಕದ ಕಲ್ಲುಗಲ್ಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ‘ಇಸೆಲ್’ (Easel) ಹೂಡಲು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳದೇ ಒಂದು ಕಥೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಗರಸಭೆಯಿಂದ ಅಧಿಕೃತ ಪರವಾನಗಿ ಪಡೆಯುವುದು ಕಡ್ಡಾಯ. ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕಲಾವಿದರು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನೂರಾರು ಅರ್ಜಿಗಳು ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನರಿಗೆ. ಈ ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಬದ್ಧತೆಯೂ ಇರಬೇಕು.

ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಕಲಾವಿದನು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಗರಸಭೆಯ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಮಿತಿಯ ಮುಂದೆ ‘ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ’ಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮಿತಿಯು ಕಲಾವಿದನ ಶೈಲಿ, ತಾಂತ್ರಿಕ ನೈಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಮೌಲಿಕ ಗುಣವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲಾವಿದ ಬಿಡಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನಕಲಾಗಿರಬಾರದು. ಅವನದ್ದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಛಾಪು ಇರಬೇಕು. ಸಮಿತಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಅವರು ಕೇಳಿದ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಕೇವಲ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಇಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಅವರು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಾಂಟ್ ಮಾರ್ಟರ್ ಗುಡ್ಡದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಕಲೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಇರಬೇಕು.

ಒಮ್ಮೆ ಪರವಾನಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೂ ಸವಾಲುಗಳು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸುಮಾರು ಮುನ್ನೂರು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಈ ಜಾಗವನ್ನು ಅವರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ‘ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಚದರ ಮೀಟರ್‌ಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಜಾಗ’ ಸಿಗುತ್ತದೆ! ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಕಲಾವಿದರು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜಾಗದ ಕೊರತೆಯಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ನೆರೆಯ ಕಲಾವಿದನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಂತೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಠಿಣ ಹಾದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದವನು ಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಚೂರು ಚಮತ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖ, ಮಳೆ ಅಥವಾ ಚಳಿಯನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ದಿನವಿಡೀ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಅನುಭವವಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಿರಿದಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಜಗತ್ತಿನ ನಾನಾ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಬರುವ ಜನರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುವ ಈ ಕಲಾವಿದರು ಅಕ್ಷರಶಃ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಯಭಾರಿಗಳು.

ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ ಜೀವನ, ಪ್ರೀತಿ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಬೋಹೀಮಿಯನ್ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಅಂತಿಮ ವಿಳಾಸ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಕಲೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ‘ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ’ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಡುವುದು ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಹಸಿ ಸತ್ಯವನ್ನು. ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ತನ್ನ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟವಾಯಿತು ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಎದುರು ಕುಳಿತವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಲೆಯನ್ನ ನೋಡಿ ಮೂಡಿದ ಆ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಕಿಡಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪಾದನೆ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ಈ ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ಈ ಬದುಕು ಎರಡೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೂ ಆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಇಡೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಒಂದು ಚಾರ್ಕೋಲ್ ತುಂಡಿನಲ್ಲಿ ಅಮರವಾಗಿಸುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಅದು ಅಸಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಒಂದು ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದಾಗ, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆ ಹಳೆಯ ಗಲ್ಲಿಯಿಂದ ಕುಮಾರಕೃಪಾದ ಮಣ್ಣಿನವರೆಗೆ ಹರಿದು ಬಂದ ಆ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕಲಾವಿದರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಮತ್ತು ಕನಸಿನ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ಕಲೆ ಅನ್ನೋದು ಶ್ರೀಮಂತರ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಶೋಕಿಗಾಗಿ ತೂಗು ಹಾಕುವ ಶೋ-ಪೀಸ್ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮದ್ಯೆ, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಉರಿಯುವ ಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಅರಳುವ ಪವಾಡ. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಾಗ, ಆ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಹರಡುವ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಬಣ್ಣದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕೈಚೀಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಯುರೋಗಳು ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯ ಪ್ರವಾಸಿಗನೊಬ್ಬನ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಬರಿ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ, ಇದು ಕಲೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ‘ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್’!

ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ‘ಚಿತ್ರಸಂತೆ’!

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕುಮಾರಕೃಪಾ ರಸ್ತೆಯ 'ಚಿತ್ರಸಂತೆ' ಮತ್ತು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ 'ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ' ನಡುವಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದೇ ಅದರ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ಎನ್ನುವುದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ 'ಹಬ್ಬ'ವಾದರೆ, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಚೌಕಕ್ಕೆ ಅದು 'ದೈನಂದಿನ ಜೀವನ'.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ವೇದಿಕೆ. ವರ್ಷವಿಡೀ ತಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು, ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ಸಾವಿರಾರು ಕಲಾವಿದರು ಅಂದು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಜಂಗುಳಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ಆತುರ ಅತೀವವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಅಂದು ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಬಣ್ಣಗಳ ಲೋಕ ಮಾಯವಾಗಿ ವಾಹನಗಳ ಗದ್ದಲ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ 'ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ' ಚೌಕದ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಇರಲಿ, ಚಳಿ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿರಲಿ—ವರ್ಷದ 365 ದಿನವೂ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ನಡೆದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲಿನ ಉಸಿರು. ನೀವು ಮಂಗಳವಾರ ಹೋದರೂ, ರವಿವಾರ ಹೋದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಇಸೆಲ್ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಚೌಕವು ಕಲೆಯನ್ನೇ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನೂರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳ ಜೀವನದ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆಯು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಕಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ತರುವ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ. ಆದರೆ ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಾಫಿಯಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾದ ಸಂಗತಿ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜೀವನಶೈಲಿ. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಫೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಜನರು ಕೆಫೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ವೈನ್ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ನಿತ್ಯದ ದೃಶ್ಯ.

ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ನಿರಂತರತೆ

ಒಂದು ದಿನದ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದ ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ದಿನವಿಡೀ, ವರ್ಷವಿಡೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆಯ ಕಲಾವಿದರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು 'ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್' ಮತ್ತು ವೇಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ನಮಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕಲೆಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸುವ 'ಜಾತ್ರೆ'ಯಾದರೆ, ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ ಕಲೆಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾರುವ 'ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ'. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ಒಂದು 'ಈವೆಂಟ್', ಆದರೆ ಪ್ಲೇಸ್ ಡು ಟೆರ್ಟ್ರೆ ಒಂದು 'ಲೆಜೆಂಡ್'.