ವನ್ಯಜೀವಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಎಂಬ ವಂಡರ್‌ಫುಲ್‌ ಪಯಣ

- ದೀಪಾ ಗೋಡಖಿಂಡಿ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಯಾವಾಗ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳನ್ನು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಯಾವಾಗ ಹುಟ್ಟಿತು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕೋವಿಡ್ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕು.

ಕೋವಿಡ್‌ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳ ಮನೆಯ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರ ಆಚೆ ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಬಣ್ಣ, ಚಟುವಟಿಕೆ ಮತ್ತು ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ, ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ನನಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಗುವ ವಿರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದು ಅವುಗಳನ್ನು ಫೊಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅದು ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಹವ್ಯಾಸವಾಯಿತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಇಕೋ-ಟೂರಿಸಂ: ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಹಸಿರು ಹಾದಿ..!

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವದ ಹಲವಾರು ವನ್ಯಜೀವಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹೊಸ ಕನಸೊಂದನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದವು. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಕೂಡ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸಿ ಇಂಥ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಬಲವಾಗತೊಡಗಿತು.

ಕೋವಿಡ್ ನಂತರ, ಟೋಹೋಲ್ಡ್ ಟ್ರಾವೆಲ್ ಅಂಡ್ ಫೊಟೋಗ್ರಫಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ‘ಆರ್ಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಸೈನ್ಸ್ ಆಫ್ ಫೊಟೋಗ್ರಫಿ’ ಕೋರ್ಸ್‌ಗೆ ಸೇರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನನ್ನ ವನ್ಯಜೀವಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ದಿಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಭರತಪುರ ಪಕ್ಷಿಧಾಮ, ಬಾಂಧವಗಢ ಹುಲಿ ಸಂರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಮಸಾಯಿ ಮಾರಾ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಯೋಜಿಸಿದ್ದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಡುಗಳೂ ನನ್ನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ. ಕಬಿನಿಯ ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳು, ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆನೆಗಳ ಹಿಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಡೀಪುರದ ವಿಶಾಲ ಕಾಡು ಪ್ರದೇಶಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸಿವೆ. ಕಾಡಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ದೂರದ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅದ್ಭುತ ಸಂಪತ್ತಿನ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕಾಡುಗಳು ನನಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವು.

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬಾಂಧವಗಢ ಸಫಾರಿ ಇಂದಿಗೂ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ. ಅದು ಬೇಸಗೆಯ ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಲಂಗೂರ್‌ ಮತ್ತು ಚುಕ್ಕೆ ಜಿಂಕೆಗಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕೂಗುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾವುದೋ ಪರಭಕ್ಷಕ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಂತರ, ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಹುಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ ಇಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದು. ಅದು ನನಗೆ ಮೊದಲ ಕಾಡು ಹುಲಿ ದರ್ಶನ. ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನೇ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಮೂಲ್ಯ. ಆ ಒಂದು ಭೇಟಿ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸಿತು. ಅದರ ನಂತರ ಕಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಕ್ಕಿ, ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸಿತು.

ವನ್ಯಜೀವಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿಲ್ಲ. ಅದು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವವೂ ಕಲಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಹವ್ಯಾಸದಿಂದ ನಾನು ಪಡೆದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗುಣ ತಾಳ್ಮೆ. ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳ ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಯುವಿಕೆಯೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನಾನು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಈ ಪಾಠಗಳು ನನಗೆ ಬಹಳ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಶೇಷ. ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವುದು, ಕಾಡಿನ ಶಬ್ದಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗುವುದು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವುದು— ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನಸಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಈ ಪಯಣ ನನ್ನನ್ನು ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದೆ. ಭರತಪುರ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾಜೋಡಿಯ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾನ್ಹಾ ಮತ್ತು ಬಾಂಧವಗಢದ ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳವರೆಗೆ, ಕಬಿನಿ ಮತ್ತು ಬಂಡೀಪುರದ ಸಮೃದ್ಧ ವನ್ಯಜೀವಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಮಸಾಯಿ ಮಾರಾದ ವಿಶಾಲ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳು ಹಾಗೂ ಉಗಾಂಡಾದ ಮಳೆಕಾಡುಗಳವರೆಗೆ— ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳವೂ ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಈ ಪಯಣದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಹ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರ ಸಮುದಾಯ. ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಕಲಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವುದು ಈ ಪಯಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ʼಏಷಿಯನ್ ಫೊಟೋಗ್ರಫಿʼಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದುದು ಈ ಪಯಣದ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೊರೆತ ಆ ಮಾನ್ಯತೆ ನನಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು.

ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಈ ಪಯಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನ ಮನಸು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ವನ್ಯಜೀವಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ನನಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜೀವಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದೆ.

ವನ್ಯಜೀವಿ ಪ್ರೇಮಿ ಹಾಗೂ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ— ಈ ಸುಂದರ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕಲಿ. ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅವುಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಅವುಗಳ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಸಂರಕ್ಷಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿದೆ.